صفحه تنظیمات ماینر: آموزش صفر تا صد و راهنمای کامل کانفیگ (1405)

+15 مدلدستگاه پشتیبانی شده

100٪راهنمای عملی و دقیق

به روزمنطبق با استانداردهای 1405

بسیاری از کاربران تازه وارد تصور می کنند که پس از روشن کردن دستگاه و اتصال آن به برق، ماینر به صورت خودکار شروع به استخراج می کند. این یک باور اشتباه است. دستگاه ماینر تا زمانی که آدرس استخر استخراج (Mining Pool) و اطلاعات احراز هویت ورکر (Worker) را دریافت نکند، تنها یک سخت افزار خاموش از نظر شبکه باقی می ماند. صفحه تنظیمات ماینر دقیقا همان جایی است که این ارتباط حیاتی بین سخت افزار استخراج و شبکه بلاک چین برقرار می شود. علاوه بر این، نظارت مداوم بر لاگ های سیستمی (System Logs) در این پنل، به شما کمک می کند تا قبل از وقوع خرابی های جدی در هش بردها یا منبع تغذیه، از بروز ناهنجاری ها مطلع شوید.

• اتصال شبکه پایدار: دستگاه ماینر باید از طریق یک کابل شبکه (LAN) سالم و با کیفیت به مودم، روتر یا سوئیچ شبکه متصل باشد. استفاده از اتصال بی سیم (Wi-Fi) برای ماینرهای ASIC به دلیل ناپایداری و تاخیر بالا به هیچ عنوان توصیه نمی شود.
• کامپیوتر یا تلفن همراه: شما به یک دستگاه واسط (لپ تاپ، کامپیوتر رومیزی یا حتی گوشی هوشمند) نیاز دارید که به همان شبکه محلی (Local Network) متصل باشد که ماینر به آن وصل است.
• مرورگر وب به روز: از یک مرورگر مدرن و به روز مانند گوگل کروم، فایرفاکس یا اج استفاده کنید. مرورگرهای قدیمی ممکن است در نمایش صحیح اسکریپت های رابط کاربری پنل ماینر دچار مشکل شوند.
• منبع تغذیه پایدار: اطمینان حاصل کنید که ماینر به برق پایدار متصل است و چراغ های نشانگر روی برد کنترل به درستی روشن شده اند. معمولاً چراغ سبز یا آبی روی برد کنترل نشان دهنده آماده بودن دستگاه برای ارتباط شبکه ای است.

روش اول: استفاده از نرم افزار IP Report (توصیه شده)
این نرم افزار که توسط سازندگان ماینر ارائه می شود، دقیق ترین روش برای یافتن دستگاه در شبکه است. پس از نصب و اجرای برنامه، روی دکمه Scan کلیک کنید. نرم افزار تمام دستگاه های متصل به شبکه را نمایش می دهد. با تطبیق آدرس مک (MAC Address) درج شده روی برچسب فیزیکی دستگاه ماینر با لیست نمایش داده شده در نرم افزار، می توانید آدرس آی پی دقیق دستگاه را پیدا کنید. این روش حتی اگر آی پی ماینر با رنج شبکه کامپیوتر شما متفاوت باشد، قادر به شناسایی آن است.

روش دوم: بررسی پنل مدیریت مودم یا روتر
اگر به تنظیمات مودم خود دسترسی دارید، می توانید وارد پنل مدیریت روتر (معمولا با آدرس 192.168.1.1) شوید. به بخش DHCP Client List یا Connected Devices بروید. در این لیست، به دنبال نامی مانند Antminer، Whatsminer یا نام شرکت سازنده بگردید. آدرس آی پی روبروی آن نام، آدرس ورود به پنل تنظیمات ماینر شماست.

مرورگر شما صفحه ای را نمایش می دهد که از شما نام کاربری (Username) و رمز عبور (Password) می خواهد. این اطلاعات بسته به برند و مدل دستگاه متفاوت است، اما در اکثر قریب به اتفاق ماینرهای رایج بازار، اطلاعات پیش فرض به شرح زیر است:

برند دستگاه	نام کاربری پیش فرض	رمز عبور پیش فرض
Antminer (سری S, T, Z)	root	root
Whatsminer (سری M)	admin	admin
AvalonMiner	root	12345678

پس از وارد کردن این اطلاعات، دکمه Login را بزنید. اگر اطلاعات صحیح باشد، وارد داشبورد اصلی دستگاه خواهید شد. در صورتی که رمز عبور را تغییر داده اید و آن را فراموش کرده اید، تنها راه حل، ریست فکتوری (Reset Factory) دستگاه از طریق دکمه فیزیکی روی برد کنترل است که تمام تنظیمات را به حالت کارخانه باز می گرداند.

• تب Miner Status یا Dashboard: این صفحه وضعیت لحظه ای دستگاه را نشان می دهد. شامل هش ریت واقعی (Real-time Hashrate)، دمای هر یک از هش بردها، سرعت چرخش فن ها (Fan Speed)، وضعیت منبع تغذیه و مدت زمان کارکرد بدون توقف (Uptime) است. این اولین جایی است که باید هر روز به آن سر بزنید.
• تب Miner Configuration: مهم ترین بخش برای راه اندازی اولیه. در اینجا اطلاعات استخر استخراج، نام ورکر و تنظیمات پیشرفته فرکانس و ولتاژ قرار می گیرد.
• تب Network Settings: این بخش برای مدیریت ارتباط شبکه دستگاه استفاده می شود. شما می توانید در اینجا آی پی دستگاه را از حالت پویا (DHCP) به ثابت (Static) تغییر دهید تا در آینده برای دسترسی به پنل دچار مشکل نشوید.
• تب System یا Management: شامل گزینه های ریستارت کردن دستگاه، بازگشت به تنظیمات کارخانه، تغییر رمز عبور ورود به پنل، تنظیم منطقه زمانی (Timezone) و به روز رسانی فریم ور (Firmware Upgrade) است.
• تب Logs: این بخش برای کاربران حرفه ای و عیب یابی حیاتی است. لاگ های هسته (Kernel Log) و لاگ های نرم افزار استخراج (CGMiner Log) جزئیات دقیق خطاها، قطع و وصل شدن استخر و مشکلات سخت افزاری را ثبت می کنند.

در این بخش معمولاً سه فیلد اصلی برای هر اسلات (Pool 1, Pool 2, Pool 3) وجود دارد. پر کردن دقیق این فیلدها ضروری است:

1. آدرس استخر (URL یا Stratum):
این آدرس توسط استخر استخراج به شما داده می شود. فرمت آن معمولاً به صورت stratum+tcp://pool.example.com:3333 است. دقت کنید که پروتکل (stratum+tcp یا stratum+ssl) و شماره پورت (مانند 3333، 4444 یا 8888) را دقیقاً همانطور که استخر مشخص کرده وارد کنید. استفاده از Pool 2 و Pool 3 به عنوان پشتیبان توصیه می شود تا در صورت قطعی سرور اصلی، دستگاه به صورت خودکار به سرور بعدی متصل شود.

2. نام ورکر (Worker Name):
ورکر نامی است که دستگاه شما در پنل کاربری استخر با آن شناخته می شود. فرمت استاندارد آن معمولاً Username.WorkerName است. برای مثال، اگر نام کاربری شما در استخر ali_miner باشد، می توانید نام ورکر را ali_miner.worker1 بگذارید. این نام به شما کمک می کند تا در صورت داشتن چندین دستگاه، عملکرد هر کدام را به صورت جداگانه در پنل استخر رصد کنید.

3. رمز عبور (Password):
در اکثر استخرهای استخراج، رمز عبور برای ورکر اهمیت چندانی ندارد و می توانید از یک مقدار ساده مانند 123 یا x استفاده کنید. با این حال، برخی استخرها ممکن است برای تنظیمات خاص (مانند تعیین حداقل هش ریت یا دریافت ایمیل هشدار) نیاز به رمز عبور خاصی داشته باشند که در راهنمای همان استخر ذکر شده است.

برای این کار، به تب Network Settings بروید و گزینه Static IP را انتخاب کنید. سپس باید چهار مقدار را وارد نمایید:

• IP Address: یک آدرس منحصر به فرد در رنج شبکه مودم خود انتخاب کنید (مثلاً اگر آی پی مودم 192.168.1.1 است، می توانید از 192.168.1.150 استفاده کنید). اطمینان حاصل کنید که این آدرس توسط دستگاه دیگری در شبکه استفاده نمی شود.
• Subnet Mask: این مقدار معمولاً 255.255.255.0 است و مشخص می کند که کدام بخش از آدرس آی پی مربوط به شبکه و کدام بخش مربوط به دستگاه است.
• Gateway: این آدرس همان آی پی مودم یا روتر شماست (مثلاً 192.168.1.1) که دستگاه برای ارتباط با اینترنت از آن عبور می کند.
• DNS Server: می توانید از سرورهای عمومی و پایدار مانند 8.8.8.8 (گوگل) یا 1.1.1.1 (کلادفلر) استفاده کنید تا دستگاه در ترجمه نام دامنه استخرهای استخراج مشکلی نداشته باشد.

✅ اورکلاک (افزایش عملکرد) افزایش فرکانس چیپ ها برای دستیابی به هش ریت بالاتر از مقدار اسمی کارخانه. این کار مناسب برای محیط های با خنک کنندگی عالی و تعرفه برق پایین است. ریسک اصلی آن افزایش دما، مصرف برق بیشتر و استهلاک سریع تر سخت افزار است.

⚠️ آندرولت (کاهش مصرف) کاهش ولتاژ ورودی برای پایین آوردن مصرف برق و دمای دستگاه با حفظ هش ریت قابل قبول. این روش مناسب برای محیط های گرم، تابستانی یا زمانی که پایداری شبکه و طول عمر دستگاه اولویت بیشتری نسبت به حداکثر هش ریت دارد.

تغییر این تنظیمات باید با احتیاط و در گام های کوچک انجام شود. پس از هر تغییر، دستگاه را ذخیره کرده و حداقل به مدت دو ساعت تحت نظر بگیرید تا از پایداری هش ریت و عدم بروز خطاهای سخت افزاری (مانند خطای X در هش بردها) اطمینان حاصل کنید. هرگز فرکانس را به طور ناگهانی و با جهش های بزرگ افزایش ندهید.

فرایند ارتقا باید با دقت فراوان انجام شود، زیرا قطع شدن برق یا آپلود فایل نادرست می تواند منجر به بریک شدن (Brick) دستگاه و غیرقابل استفاده شدن آن شود. مراحل صحیح به شرح زیر است:

1. فایل فریم ور را فقط و فقط از وب سایت رسمی سازنده دستگاه دانلود کنید. استفاده از فایل های متفرقه بسیار خطرناک است.
2. قبل از آپلود، در صورت امکان، کد هش (MD5 یا SHA256) فایل دانلود شده را با کد درج شده در سایت سازنده مقایسه کنید تا از سالم بودن فایل اطمینان حاصل کنید.
3. در صفحه تنظیمات، به بخش Upgrade بروید و فایل را انتخاب کنید. دکمه آپلود را بزنید.
4. مهم ترین مرحله: پس از شروع فرایند آپلود، به هیچ عنوان دستگاه را از برق نکشید و صفحه مرورگر را نبندید. این فرایند ممکن است بین 5 تا 15 دقیقه طول بکشد. دستگاه پس از اتمام به صورت خودکار ریستارت خواهد شد.

مشکل 1: عدم دسترسی به صفحه تنظیمات (Time Out)
اگر مرورگر خطای This site can’t be reached را نشان می دهد، ابتدا کابل شبکه را بررسی کنید. مطمئن شوید که کامپیوتر و ماینر هر دو به یک مودم متصل هستند. اگر مشکل ادامه داشت، دکمه ریست فیزیکی روی برد کنترل را به مدت 5 تا 10 ثانیه نگه دارید تا تنظیمات شبکه به حالت کارخانه بازگردد و سپس دوباره با IP Report تلاش کنید.

مشکل 2: هش ریت صفر یا نوسان شدید
به تب Miner Status بروید. اگر دمای چیپ ها بسیار بالا (بالای 85 درجه سانتی گراد) است، دستگاه به طور خودکار برای محافظت از خود، هش ریت را کاهش می دهد یا متوقف می کند. فن ها را بررسی کنید و از جریان هوای مناسب اطمینان حاصل کنید. همچنین، در بخش Logs به دنبال خطاهای Rejected Shares یا Network Difficulty بگردید که ممکن است نشان دهنده مشکل از سمت استخر استخراج باشد.

مشکل 3: شناسایی نشدن هش بردها
اگر در داشبورد تعداد هش بردهای شناسایی شده کمتر از تعداد واقعی است (مثلاً به جای 3 برد، فقط 2 برد نشان داده می شود)، کابل های فلت (Flat Cables) و کابل های برق متصل به هش بردها را در حالی که دستگاه خاموش است، بررسی و مجدداً محکم کنید. گاهی اوقات شل شدن این اتصالات بر اثر لرزش دستگاه باعث این مشکل می شود.

• تغییر رمز عبور پیش فرض: بلافاصله پس از اولین ورود، به بخش System بروید و رمز عبور پیش فرض را به یک رمز قوی و منحصر به فرد تغییر دهید.
• غیرفعال کردن دسترسی از راه دور (Remote Access): اگر نیازی به نظارت بر دستگاه از خارج از شبکه محلی ندارید، گزینه دسترسی از راه دور (مانند SSH یا Telnet) را در تنظیمات پیشرفته غیرفعال کنید.
• به روز رسانی منظم: همانطور که اشاره شد، نصب آخرین نسخه فریم ور، حفره های امنیتی شناخته شده را می بندد.